Eén gedachte over “De windmolen van Kiezegem”

1. Zie Molenecho “Molen kiezegem”
   Na de oorlog in 1918 werd een nieuwe vuurmolen geinstalleerd in de schuur van het molenhuis.
   Ik heb als knaap uren in die molen zitten kijken en wou weten hoe dat alles werkte. Van mijn oudere broer kreeg ik een hele uitleg. Hij noemde dat een “arm-water-gas molen”.
   Langs de buitenmuur waren 3 horizontale molenstenen. In het midden van de schuur stond een kolenvergasser. Dat was een grote cylinder tot aan de zolder, met een doorsnede van meer dan 1 meter. Onderaan werd een hevig vuur gestookt en dat verwarmde vette kolen in een iets hoger deel. Die werden van uit de zolderruimte ingelaten.
   Door die hevige warmte lieten deze kolen kun gassen vrij . Die gassen waren nogal fel vervuild en werden in een kleinere cylinderruimte met een regen van water gezuiverd en dan naar de gigantisch grote motor geleid ,die aan de andere zijde van de schuur in een kleinere ruimte opgesteld was.
   Deze viertaktmotor was ong. 2 meter lang en 1.5 meter hoog. Het was een reuze cylinder met een zwaar vliegwiel van iets meer dan 1 meter doormeter. Er was ook een hulpmiddel voorzien om hem in gang te trekken want dat was een redelijk zware opdracht. Hij maakte bij elke arbeidsslag eeen zware dreun, bof….bof….bof, precies of iemand met heel zware schoenen op de zolder aan ’t stappen was.
   Dat kon je honderde meters ver horen.
   Met een riemenstelsel werd de moterbeweging overgebracht naar de molenstenen en naar de touwinstelling aan de poort om de zakken naar de zolder te trekken.
   In een ander gebouwtje stond een grote baalmolen om het gemalen graan te scheiden in fijne, minderfijne bloem en zemelen; moest met de hand gedraaid worden. Daar heb ik samen met mijn vader dikwijls moeten helpen draaien.
   In 1947 of – 48 werd de molen ontmanteld en dat was het definitieve eind van ons molenverhaal.

   Antwoorden ↓